চ’ৰাঘৰ / টেগ পেটাৰি

টেগ পেটাৰি

কোকিলৰ কবিতা৷৷ জুৰি বৰুৱা৷৷

কোকিল শইকীয়াৰ মনলৈ ‘শুই থকা চহৰখনক জগাই দিয়াৰ কথা’ আহোঁতে, দিনবোৰৰ কুশল বাৰ্তাৰ ভুৱা বিজ্ঞাপন ছপাই থকা ৰাজনীতিৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্বত আমিও ভুগি আছিলোঁ। আত্মজাহৰ প্ৰতি আমাৰ বিৰাগ, বাস্তৱলৈ পিঠি নিদি ‘ৰঙা’ মেঘৰ সৈতে আমাৰ যুক্তি-তৰ্ক-বিতৰ্ক-প্ৰতিবাদ এইবোৰত কেৱল ৰোমান্টিকতাই নাছিল। আছিল এক স্থিতিও— সমাজ নামৰ স্থিতি। কোকিলৰ কবিতাই কোৱাৰ দৰে আমিও ক’ব …

অধিক চাওক

কথকতা৷৷ ইন্দিৰা গোস্বামী৷৷

শেষনিশাৰ কথকতা কৃষ্ণপক্ষৰ শেষনিশা তৰাবোৰে আকাশত পোহৰৰ পোহাৰ মেলে ৷ নাৰিকল পাতত উলমি ৰোৱা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে চোতালত আল্পনা আঁকে৷ উদং বুকুৰ উমত সাধুবোৰে বিৰবিৰাই স্বপ্ন নে দিঠক ঠাৱৰ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে সময়৷ পুৱতি নিশাৰ কথকতা বাঁহৰ দৰ্জাখন খুলি চাঙঘৰৰ বাৰাণ্ডাত সাধুবোৰে পায়চাৰি কৰে৷ লাহে লাহে কুঁৱলীৰ অস্পষ্ট আৱৰণখন ফালি …

অধিক চাওক

বিদ্ৰোহী৷৷ ৰুদ্ৰ সিংহ মটক।৷

এখন জনসভাত ভাষণ দি আছিল মানুহজনে বিষয় — সৰ্বহাৰা বনাম পুঁজিবাদৰ অৱক্ষয় দহদিন পিছত তেওঁক কলীয়াপানীত এৰি অহা হ’ব দহবছৰৰ বাবে ছেন্টহেলেনা নহয়, কুখ্যাত তিহাৰ জেললে’ সভাথলীত বেছ কিছু জনতাৰ সমাগম হৈছিল চেঁপা উত্তেজনা এটাই হঠাতে অহা ঘূৰ্ণি এটাৰ দৰে জোঁকাৰি আছিল কিছুমান মানুহৰ মুখৰ ওলোমা ছাঁবোৰ কি ক’ব বা …

অধিক চাওক

ফুলৰ আত্ম-কথন৷৷ অনুপমা দত্ত শইকীয়া৷৷

মোৰ ফালে তুমি চোৱাঁ বা নোচোৱাঁ মোৰ ঘ্ৰাণ তুমি লোৱাঁ বা নোলোৱাঁ মোৰ একো নাহে নাযায়… মই মাথোঁ জানো , ফুল যিহেতু মোৰ নাম ফুলি মৰহি শুকাই সৰিও ন-কৈ হাঁহি মাৰি ফুলি উঠাই মোৰ কাম …

অধিক চাওক

বৈধব্য৷৷ দীপামণি হাজৰিকা বৰুৱা৷৷

কপালৰ ৰঙা বেলি নদীত ডুব যোৱাৰ পৰত খৰখেদাকৈ জোনটোৱে আকাশক পিন্ধাই দিয়ে শুভ্ৰ তৰাৰ পোছাক আকাশখন হৈ পৰে নিস্প্ৰভ উদাস দুচকুৰে নদীলৈ চাই থাকি বুকুত আঁকে মাথো অপ্ৰাপ্তি আৰু অসহায়তাৰ কৰুণ ক’লাজ ।

অধিক চাওক

সৰাপাতৰ সপোন৷৷ জোস্মি গগৈ৷৷

পৃথিৱীখন সেউজীয়া হৈ থাকোতেই ভাবিছিলো নিজকে ফুল-ফলেৰে সুন্দৰ ৰূপত সজাম; কিন্তু ভংগুৰ আশাবোৰ ব’ঠা নোহোৱা কাগজৰ নাৱৰ দৰেই ক’ৰবাত দিকভ্ৰান্ত হৈ ৰ’ল! দুখৰ শিলাখণ্ডক কাটি-কুটি নতুন ৰূপত গঢ়াৰ কথা ভাবো, দুপাখি মেলি উৰি যাম বহু দূৰণিলৈ চকুৱে ঢুকি নোপোৱা দূৰত্বলৈ… কিন্তু বাৰে বাৰে ভাগে সপোনৰ কাৰেং অংগীকাৰৰ তূণত নাথাকে অস্ত্ৰ… ৰণক্লান্ত …

অধিক চাওক

ল’ৰালি ৷৷ বিদিশা দুৱৰা৷৷

ক’ত হেৰাই গ’ল সেই সময় কিমান সুন্দৰ আছিল আমাৰ পুৱা-আবেলি সমনীয়াৰ স’তে খেলিছিলো টাংগুটি, হেতালি, ৰজা-ৰাণী, লুকা-ভাকু, পানী-পাৰ আৰু কত কি !! সচাঁই, মায়া সনা বোজাহীন আছিল সেই দিন নাছিল ৰুদ্ধশ্বাস দৌৰ নাছিল কৃত্ৰিমতা৷ এতিয়া কেৱল দৌৰিছো দৌৰি দৌৰি হেৰুৱাই পেলাইছোঁ নিজক দৌৰি দৌৰি হেৰুৱাইছো জীৱনৰ মাদকতা৷ কেতিয়াবা হঠাতে থমকি ৰওঁ …

অধিক চাওক

গধূলি৷৷ মন্দিৰা গগৈ৷৷

আৰু এইখিনিৰ পৰাই মোৰ কান্ধত হাত এখন থৈ খোজ দিলে গধূলিটোৱে # পূৰ্বতে গধূলি আছিল মোৰ বাবে দুৰ্ভাগ্যজনক আৰু চাটুকাৰী আচৰিত ! এই গধূলিক মোৰ বিশ্বাস কৰিবৰ ইচ্ছা হ’ল আৰু মই গৈ থাকিলোঁ গধূলিটোৰ সহাৱস্থানত # মোৰ অজ্ঞাতেই গধূলিটোৱে মোৰ বুকুৰ বেৰখন বিন্ধি পেলালে এনে লাগিল , গধূলিটো অনুভূতিপ্ৰৱণ সেয়ে …

অধিক চাওক