চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / কবিতা (পৃষ্ঠা 4)

কবিতা

উলংগ ৰজা৷৷ মূল: নীৰেন্দ্রনাথ চক্রবর্তী, ভাষান্তৰ : নীলাভ সৌৰভ৷৷

সকলোৱে দেখিছে যে ৰজা উলংগ, তথাপি সকলোৱে হাত তালি দিছে। সকলোৱে টেটু ফালিছে; চাব্বাচ, চাব্বাচ! কাৰোবাৰ মনত সংস্কাৰ, কাৰোবাৰ ভয়; কোনোবাই নিজৰ বুদ্ধি বিবেচনাক আনৰ হাতত বন্ধকত থৈছে; কোনোবা পৰজীৱী অথবা কৃপাপ্রার্থী কোনোবা পদপ্ৰাৰ্থী অথবা প্রবঞ্চক কোনোবাই ভাবিছে- সঁচাকৈয়ে যিহেতু ৰাজবস্ত্র, ইমান সৰু চকুত ধৰা নপৰিব পাৰে হয়তো আছে, অন্ততঃ …

অধিক চাওক

বতৰৰ কবিতা৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷

দুপৰ বেলা ভোকত ৰ’ব নোৱাৰি উঠন গৰখীয়া দৌৰ মাৰে বাঁৰী তিৰোতাৰ বাৰীলৈ জেওৰা জঁপিয়াই ছিঙি আনে দুটি পকা আম পোকে ধৰা আমৰো সুকীয়া গোন্ধ থাকে তাৰ ওঁঠ-জিভাত নিস্পেষিত হয় পূৰঠ গুটি দুটিও মৌজাদাৰৰ বাৰীত ৰঙচুৱা হৈ ‘মোক খা’ ‘মোক খা’ কৰি ওলমি থাকে দুটি ডালিম ওখ জেওৰা জঁপিয়াই, ৰখীয়াৰ চকুত …

অধিক চাওক

মোৰ ৰক্তবৰ্ণ প্ৰতিজ্ঞা৷৷ উদ্দীপ্ত হাজৰিকা৷৷

মই জেপত পিষ্টল লৈ ফুৰোঁ বুলি আগতে তেওঁলোকে নাজানিছিল সিদিনা হঠাৎ মই যেতিয়া শত্ৰুৰ দুৰ্গত বন্দী তেওঁলোকে পঢ়িলে খবৰ মানুহৰ মুখে মুখে হিচ হিচ বতাহত বাগৰি যোৱা গোপন ইস্তাহাৰখন ঘোষিত হ’ল— সামন্তৰ ভঁৰালত ধান কাঢ়িবলৈ যোৱা মই এটা ডকাইত৷ লগে লগে মোৰ স’তে হোৱা সকলো সন্ধিপত্ৰ ছিঙি তেওঁলোকে এশবাৰ আকাশলৈ …

অধিক চাওক

এলপ্ৰাজোলাম৷৷ মমিন বৰা৷৷

নগ্ন নাভিৰ ওপৰেৰে নষ্ট আলাপৰ জুনুকা বজাই পাৰ হোৱা ক’লা ঘোঁৰাৰ জাকটো ৰাতিৰ ৰে’লত উঠি গুচি যায় গোপন গন্তব্যস্থানলৈ সামন্তবাদী সময়ৰ ডেউকাত উঠি কিৰিলিয়াই থাকোঁতে আমি ভ্ৰূক্ষেপহীন এই ক’লা ঘোঁৰাবোৰক লৈ সম উচ্চতাৰ পৰা পকা আম চিঙি খোৱা বা নিজস্ব পৰিসীমাৰ হেৰফেৰ নোহোৱাকৈ ব্যক্ত কৰা কথাবোৰ একে তেনে মাহেন্দ্ৰক্ষণত চুহিবলৈ …

অধিক চাওক

বাটৰ কবিতা৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷

আইতা, মোক কলৰ ঠোৰাৰে আকৌ ঘেঁাৰা এটা সাজি দে মই চেকুৰাই দিওঁ ল’ৰালিৰ সেই ধূলিয়ৰি বাটেৰে সৌখন টেপুৰামৰ দোকান চাৰি অনা দে আইতা মই সাউতকৈ তোলৈ কিনি আনোঁ বান্দৰ বিড়ি অ’ পিতাই তই যে গাঁৱৰ ধূলিয়ৰি বাট এৰি মোক গুচি যাব কৈছিলি এটা পোহৰৰ বাটেৰে সেই বাট জানো মহানগৰীৰৰ এই …

অধিক চাওক

নাৰী, তোমাৰ দেহৰ বাবে৷৷ কোকিল৷৷

দেশ কালৰ সকলো নিস্তৰংগ  স্থিতৱস্থা বুৰ্জোৱাৰ বিপৰীতে কবিতা লিখা বাদ দি মই এই মুহূৰ্তত কেৱল তোমাৰ শৰীৰৰ কথাকেই কবিতাত লিখিব খুজিছোঁ দূৰ নিলগৰ পাহাৰটো মোৰ বুকুৰ মাজতেই ডাঙৰ হৈছে সেই কথা তোমাক ক’বলৈ আছে পৃথিৱীৰ সমস্ত ৰং ৰূপ তোমাৰ মাজতেই আছে সকলো উপঢৌকণ, সাগৰীয় বন্দৰ,যুদ্ধ ভূমি তোমাৰ শৰীৰতেই অাছে সেই …

অধিক চাওক

এজন বিদ্ৰোহী কবিৰ কাহিনী৷৷ কোকিল শইকীয়া৷৷

১৯৩৫ চনত চালভাদৰ চহৰত জন্ম হোৱা কবি ৰোকে ডালতনৰ বিষয়ে ক’বলৈ ওলাইছোঁ। এটা ধনী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ডালতনে উচ্চ শিক্ষাৰ University of Chile ত পঢ়িবলৈ যায় আৰু তাতে তেওঁ মাৰ্ক্সবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ মাৰ্ক্সবাদ আৰু সমাজ বিপ্লৱ সম্পৰ্কে প্ৰচুৰ অধ্যয়ন কৰে। তাতে তেওঁ কবিতা চৰ্চাও আৰম্ভ কৰে। গৃ্হ চহৰ চালভাদৰলৈ …

অধিক চাওক

হঠাতে হেৰাই যোৱা মানুহজন ৷৷ পঞ্চানন হাজৰিকা৷৷

(পৰাগ কুমাৰ দাসলৈ শ্ৰদ্ধাৰ্ঘ্য) তেওঁ চিঞৰিছিল তেওঁৰ নিজাকৈ এটা কন্ঠ আছিল তেওঁ আছিল এখন যুঁজাৰু চিলা সপোন আছিল বাবেই সংগ্ৰাম কৰিছিল উশাহত ধাৰন কৰিছিল এই মাটি,এই মানুহৰ প্ৰতি দুৰ্বাৰ ভালপোৱা কলমৰ জোঙা নিবটোৰে তেওঁ ক্ষত-বিক্ষত কৰিছিল ৰাতিবোৰ,নিশাচৰ চিঞৰবোৰ আন্ধাৰ ফালি তেৱেঁই কাটিব খুজিছিল সূৰ্যোদয়ৰ সোণালী বাট তেওঁ সূৰ্য ভালপোৱা মানুহ …

অধিক চাওক