চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / কবিতা (পৃষ্ঠা 3)

কবিতা

সোণপৰুৱা৷৷ সৃষ্টি শ্ৰেয়ম৷৷

নৈ খন পাৰ হৈ আহোঁতে পাৰত ওলমি ৰোৱা দুটা চাকনৈয়া ওখ ঘাঁহবোৰত বিৰিখত পৰ্দা টনা আইনাৰ সিপাৰৰ বন্ধ কোঠাত য’ত য’ত মই থাকি আহিলোঁ য’লৈ য’লৈ মই ঘূৰি আহিলোঁ ছাঁয়া হৈ বিজুলী হৈ চিঞৰ হৈ ধুমুহা হৈ উৰাই ঘূৰাই মোক ওফৰাই কোলা পাতি তুলি লোৱা যুৰীয়া বাহ ক’লৈ বা গ’ল …

অধিক চাওক

কথাবোৰ আপোনাৰ শিশুক জনাই থোৱা ভাল৷৷ জয়ন্ত আকাশ বৰ্মন৷৷

দৰাচলতে সকলো শিশুৱেই ধুনীয়া নিৰাপদ কোলাত কল কলাই থকা অথবা পদপথত ভোকত কল মলাই থকা ! উজলিবলৈয়েই জন্মে সংসাৰৰ প্রতিটো শিশু ! আপোনাৰ শিশুটোৰ ডিঙিত পিন্ধাইছে স্বৰ্ণহাৰ, একেখন পৃথিৱীত তাৰ দৰেই আৰু অনেক শিশু- ডিঙিৰ পৰাই জক-জক শুকান কামিহাড়! কথাবোৰ আপোনাৰ শিশুক জনাই থোবা ভাল। কোনোবা নদীত ৰিভাৰ ক্ৰু’জ কৰিবলৈ …

অধিক চাওক

স্বাধীনতাৰ পদ্য৷৷ কোকিল শইকীয়া৷৷

হে খেতিয়কসকল, শ্ৰমিকসকল এইবাৰ তোমালোকে কোৱা স্বাধীনতাৰ কথা? — কত বছৰৰ অপেক্ষা ক্ষুধা অাৰু ভীতিগ্ৰস্ততা  অামাক একো নুসুধিবা এইকথা কোৱাৰ স্বাধীনতা অামাৰ নাই আমাৰ ভৰিত শিকলি আৰু শিৰত বন্দুক আৰু একো নুসুধিবা ।

অধিক চাওক

মন্দিৰা গগৈৰ দুটি কবিতা

অস্তিত্ব নিজে খান্দি উলিওৱা গুহাটোৰ ভিতৰলৈ চুমাটো সোমাই যায় # গুহা আৰু চুমা # চুমাই বাট হেৰুৱায়৷ ৰঙাবোৰ ৰঙাবোৰ বাঢ়ি আহিলে হঠাতে বিবৰ্ণ আৰু ধূসৰ ৰেখা কিছুমানে এটা বেঁকা পথৰ সূচনা কৰে # ৰঙাবোৰ সেই সময়ত কেতিয়াও কোনো উজ্জ্বলতাৰ পৰিচয় নহয় কোনো শুভ্ৰ সম্ভেদৰ প্ৰতীক নহয় # ৰঙাবোৰ ৰঙাৰ দৰে …

অধিক চাওক

খডাংছ্যৰ সাধু৷৷ মৈত্ৰেয়ী পাটৰ৷৷

চোলাৰ জেপত তামোল কাটি দুপৰ যেন ৰাতি এটা দাঁতিয়লীয়া, সেই দিন ধৰি কলৈ যায় ফৰিংফুটা জোনাকত শিলৰ পাহাৰবোৰৰ মাত পোটোকা পৰা দেহাবোৰ জুইত সেঁকি বুঢ়াবোৰে মেলিছিল সাধুকথাৰ কুঁকি পেন্দুকণাহঁতে গালত হাত দি শুনিছিল— “মাত থাগাইছে চ্যাত্‌ব থাও” ভাষা থাকিলেহে থাকিব জাতি জাতি থাকিলেহে পৰম্পৰা সাধুকথাত সকলো খডাংছ্যৰ খডাংছ্যৰ হাগ্ৰা মাখা,লিবিঙে …

অধিক চাওক

চুনীয়া মোৰ অাৰ্কেডিয়া৷৷ মূল : ৰফিক অাজাদ, অনুবাদ : কোকিল শইকীয়া৷৷

স্পৰ্শকাতৰ এই নাম উচ্চাৰণ কৰিলেই যেন জিভাৰ খুন্দাত ভাঙি যাব ফাঁচ হৈ যাব তাৰ গোপন মহিমা চুনীয়া এখন গাঁও; সৰু কিন্তু ভিতৰি বিৰাট শক্তিশালী মৰাণাস্ত্ৰময় সভ্যতাৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিব পৰাকৈ মাজনিশা চুনীয়া নীৰৱ চুনীয়াই ভাল পায় শান্ত স্নিগ্ধ পূৰ্ণিমাৰ জোন চুনীয়া প্ৰকৃততে বৌদ্ধ স্বভাৱৰ নিৰিবিলি অাৰু সবুজ ধৰণৰ চুনীয়া বিস্তৃৰ্ণ …

অধিক চাওক

হীৰুদালৈ৷৷ মদাৰজ্যোতি৷৷

আয়ে মোৰ ভূঁই ৰুইছিল পিতাই পথাৰৰ পো ভোকৰ দিনত সপোনতো দিঠকতো যেতিয়া পালোঁ তোক তয়েই হুৰাইছিলি দুৰ্ভিক্ষৰ শোক কবিতাৰ মানুহ এটা হৈ মোক লৈ ফুৰিছিলি দিহিঙে-দিপাঙে দেশ বুলি ক’লে আদেশ নালাগে মই তোৰ নিৰ্দেশত ওলাই গৈছিলোঁ বাৰুদৰ গোন্ধ পাইছিলোঁ বিপ্লৱৰ গোন্ধ পাইছিলোঁ কেঁচা তেজৰ গোন্ধ পাইছিলোঁ কবিতাত তোৰ মোৰ আইৰ …

অধিক চাওক

চপৰা চপৰে খহিছে মাজুলী৷৷ বিপুল কুমাৰ দত্ত৷৷

চপৰা চপৰে খহিছে মাজুলী ক’লৈ উভতি যাম পানীৰ জুইত সকলো পুৰি ছাই চোতালখন নাই য’ত অাঁঠুকাঢ়ি মই থিয় হ’ব শিকিছিলো বাটচ’ৰাটো নাই য’ত অামি কচুগুটি খেলিছিলোঁ গোহালিটো নাই ৰুপিত মাটি দুহালিচাও নাই চৰকাৰে দিবলৈ খাজনা ৰেহাই এশবছৰীয়া জয়ন্তী পাতিবলৈ পাঠশালাখন নাই য’ত মোৰ জীৱনৰ বোধোদয় য’ত এদিন ভাওনা চাইছিলোঁ অন্য …

অধিক চাওক