চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / কবিতা (পৃষ্ঠা 16)

কবিতা

নাৰী মই ( জ্যোৎস্না ৰাজখোৱা শৰ্মা )

মইতো বিন্ধ্য পৰ্বত নহয় নহয় তুমিও অগস্ত্য তুমি ক’লেই মই ৰৈ নেথাকো… মই আকাশ চাব বিচাৰো মই আকাশ চুব বিচাৰো… মই ফুল হৈ ফুলিব খোজো মই বতাহ হৈ তোমাৰ হৃদয়ত থাকিব খোজো… মই বৃক্ষ হৈ ছাঁ দিব খোজো মই তৃণ হৈ ছাঁ ল’ব খোজো । তুমি মোক জীয়াই ৰাখা মই …

অধিক চাওক

নগ্নতা বিষয়ক ( বিকাশজ্যোতি শইকীয়া )

হে নগ্নতা, মেলি দিয়া তোমাৰ পোহৰৰ খিৰিকী চাওঁ জুমি সেই শেষ দুৱাৰৰ ফাকেদি ভাস্কৰ্যৰ নিটোল চয়ন পঢ়ো সেই মাজনিশাৰ জোনৰ পোহৰত জিলিকা কবিতা সলনি হোৱা নগ্নতা, সলনি কৰা পৃথিৱী কি নগ্ন নহয় কৈ দিয়া আকাশক, বতাহক, ফুলক নৈৰ পানীত যেতিয়া পোহৰৰ বৰ্ণচ্ছটা পৰে সেয়া কি মৈথুন নহয় কেনেদৰে তোমাক চুইছোঁ …

অধিক চাওক

ছৈ দিয়া শব্দ ( ছবি গগৈ )

চৰাইৰ মাতত সাৰ পায় মোৰ বেলি হকাৰৰ চাইকেলত পেদেল হৈ ঘূৰে মোৰ পৃথিৱী বাতৰি কাকতৰ দৰেই মোৰ ঘৰৰ খিৰিকীবোৰ মেলিয়েই আৰম্ভ কৰোঁ নিজৰ সন্ধান সন্ধিয়া চৰাইবোৰে উভতাই দিয়েহি একোটা বেনামী ৰাতি তই দেখিছই চাগৈ সৰুমাই লেফাফা খুলিলেই চলে য’ত সপোন দেখাৰ সংগ্ৰাম ৷

অধিক চাওক

ঈশ্বৰ তেজীমলা হ’ল ( প্ৰশান্ত কুমাৰ বৰুৱা )

বনজুই  যেন অচিনাকী হেঁপাহৰ ৰঙে বৰকৈ পুৰিছে মোক হিমকণাই কিনকিনাই যায় বৰষুণৰ দৰে ধপধপাই উৰি যায় ভয়তে বৰবাদুলীৰ জাক কুঁৱলী সনা ৰোমান্টিক সপোন এটাই পদূলিত অগা-দেৱা কৰিছিলহিহে মাথোঁ বাঢ়ি আহে বনজুই মাজতেই ক’ৰ জানো এজাক জল্লাদ পিনপিনাই ফুৰেহি এতিয়া মোৰ আয়ে মচি থোৱা চোতাল গচকি বিচাৰি ফুৰে কোন আছে তেজত …

অধিক চাওক

ৰঙা হাঁহি  ( প্ৰিয়ংকা দাস )

(কামৰূপী উপভাষাৰ কবিতা ) কপালখান ৰঙা হৈছিল মাঘোত৷ পছন্দ নহ’ল কিজানি গ’হাইৰ… বগা কৰি দিলাক বহাগোত! গুণা বাচা টিক্‌টিকে ৰঙা পাট’ৰ মেখ্লাখান পিন্ধবায়ে নাপালু৷ বৰপেটাত গঢ়ে আনা কেৰুযোৰ, বৰপেৰাত সুমে থৈ দিলু৷ চব বগা হৈ যাৱাৰ দিনধৰি!! কেত্তেবা পেৰাটু খুলি শুঙি চাওঁ৷ খোলাৰ লগে লগে যি গ’ন্ধটুই নাকোত ধৰে… আপনি …

অধিক চাওক

মোৰ এই শব্দবোৰ (ৰৌচন আৰা বেগম)

চেতনৰপৰা অৱচেতনলৈ বগাই যোৱা সুগন্ধিজোপাৰ কাষলৈ কোনেও মোক লৈ যাব নোৱাৰে! সপোনৰ ৰেহৰূপ কাৰো ইচ্ছাৰ অধীন নহয়, সেয়ে এই দুৰত্ব! ঢুকি পালেও সন্তোষ্টিৰ ফলকেইটালৈ হাত মেলিও ৰৈ যাওঁ আমি। অথচ ক’ব নোৱৰাকৈয়ে নোৱাই-ঢৌৱাই কেতিয়া যে কেনেকৈ কাক তৃপ্তিৰ অনন্তলৈ বোৱাই লৈ যায়! তেতিয়া মই আৰু মই হৈ নাথাকো মোৰ মাজত …

অধিক চাওক

আঘোণৰ পথাৰত ( জ্যোৎস্না ৰাজখোৱা শৰ্মা )

আঘোণৰ পথাৰত ডাঙৰী বন্ধাৰ চলেৰে কিয় চাইছিলি চকুলৈ ? হাতখন কাঁচিয়ে কাটিলে ! ৰবাব টঙাৰ সোৱাদ জিভাত লাগোতেই বেলিটো পাহাৰত লুকালে !! লেচেৰি বোটলাৰ লগ আছিলি তই ডাৱৰত ছবি অঁকাৰো লগ আঘোণৰ পথাৰতেই কথা দিছিলি নৈৰ ঘাটলৈ নিম বুলি । তই কথা দিও কথা নেৰাখ আঘোনটো আহিয়েই থাকে তইহে ভুমুকি …

অধিক চাওক

কবিতা ( ঋতুৰঞ্জন গগৈ )

আমি গৈ আছিলো বহল শস‍্যভূমিৰ ওপৰেৰে; আমাৰ সমুখত এটা ৰাতিৰ পয়োভৰ, জোনাকীবোৰ উৰি আহিছিল আমাৰ সৈতে, আমাৰ দুচকুৰ পৰা সৰি পৰিছিল অজস্ৰ তৰাৰ ধূলিয়াৰি পোহৰ। স্মৃতি কিম্বা অতীত, যেন আইনাত জিলিকা এটা নীৰৱ সন্ধ‍্যা; লাহে লাহে জ্বলি উঠা শৰতৰ চাকিত দেখা বহুতো অস্পষ্ট মুখ… আমাৰ বহু কথাই মনত পৰিছিল, ছাঁয়াঘন …

অধিক চাওক