চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / কবিতা (পৃষ্ঠা 10)

কবিতা

যুঁজৰ এনিশা ( জমশ্বেৰ আলি )

ঈগলটো আজি নিশা মোৰ ভঙা জুপুৰীত বহিছিল! ঈগলটোৰ পাখি গাৰ সমস্ত বলেৰে ধৰিলো। ধৰফৰাই থকা ঈগলটোৱে তাৰ জোঙাল কঠিন নখেৰে আঁচুৰিবলৈ ধৰিলে মোৰ বাঁওহাতত মই ৰক্তাক্ত হলোঁ তেজাল দেহত অযুত হাতীৰ শকতি ঈগলটোৰ ঠোঁটত ধৰি তুলি ল’লোঁ ইয়াতেই এটা ছেলফী লাজতে লুকালে দানবী ঈগল !

অধিক চাওক

হারাধন-ৰংমনৰ কথা ( হেমাংগ বিশ্বাস আৰু ভূপেন হাজৰিকা )

ৰংমন: মনৰে বননিৰ চেনেহৰে নিজৰাৰ পানীকে এটুপি পিওঁ, পোৰাকৈ ভেঁটিতে তুমি ঘৰ বান্ধা আমি টঙাল তুলাই দিওঁ‌। হারাধন: আবার আমি বান্ধমু ঘর আবার গাইমু গান দুঃখে যদি পাষাণ গলে গলবে কি পরাণ‌। ৰংমন : লুইতৰ চাপৰিত চাকৈয়ে কান্দিলে মানুহৰ নাওখন চাই মানুহৰ দুখতে মানুহ বুৰিব আনকচোন দুষিবৰ নাই‌। হারাধন : …

অধিক চাওক

হেঙুলীয়া ( জুৰি সন্দিকৈ গগৈ )

হেঙুলীয়া পৰতহে পালোঁগৈ তেতিয়ালৈ তুমি ডুব গ’লা মগন হ’লা ৰাগীত পাঠোদ্ধাৰ নহ’ল দুচকুৰ হেঙুলীয়াই তেতিয়ালৈ ৰংবোৰ শুহিল শুহি থাকিল শুহিয়েই থাকিল ৰঙৰ বেলা নাথাকিলোঁ সুখৰ আজলিবোৰ কিমান আঁজুৰিলা নুবুজিলোঁ সুৰ পুনৰ তুলিবানে সৃষ্টি কৰিবানে অমৰ হোৱাকৈ এটি সুৰ,কঁপি যোৱাকৈ তন্ত্ৰী মোৰ হেঙুলীয়াই শুহি ল’ব নোৱাৰাকৈ…৷

অধিক চাওক

ফ্ৰেমৰ বাহিৰৰ অৰণ্য ( কল্যাণী বৰ্মন )

পোহ মানিব নোখোজা কথাবোৰেই পোহ দিব খোজোঁ প্ৰায়ে পুৰণি কেলেণ্ডাৰ আৰু নতুন কেলেণ্ডাৰবোৰে একেবোৰ কথাকে সোঁৱৰায় মাথোঁ বাঢ়ি যায় বহু আহ্নিক গতিৰ নিৰন্তৰ পৰিক্ৰমাৰ খতিয়ান পাতবোৰ এখিলা-দুখিলাকৈ সৰি পৰে শুকাই যায় ডাল খৰি লুৰিবলৈ অহা ল’ৰাটোৱে ভাঙিবলৈ লওঁতেই দেখা পাওঁ কুঁহিপাতে ঠুঁটিওৱা ফ্ৰে’মৰ বাহিৰৰ এখনি অৰণ্য>

অধিক চাওক

চোলাৰ নাম দুহেজাৰ ওঠৰ ( তপন বৰুৱা )

একত্ৰিশ ডিচেম্বৰ হ’লত পুৰণি চোলাকেইটা চাৰ্ফ দি ধুনীয়াকৈ ধুলোঁ । গধুৰ ইস্ত্ৰি বিচাৰি ধোবীৰ কাষলৈ নিলোঁ কিন্ত্ত কোনোবা নহয় কোনোবা এঠাইত কোঁচ এটা ৰৈ গ’ল প্ৰতিটোতে , অলপ অলপকৈ সেয়ে আকৌ ঘঁহালোঁ । নাই ! সুফল নাপালোঁ পিন্ধিব পৰা হৈ নুঠিল এটাও । বাটত ৰৈ আছিল এদল মানুহ , ভিন্ …

অধিক চাওক

মোৰ সমুখত মই ( সত্যেন্দ্ৰ বৰদলৈ )

ক্লান্তিয়ে অৱশ কৰা প্ৰতিটো মুহূৰ্তত মোৰ পৰা জন্ম হয় আন এটা মই আৰু মোৰ দুৰ্গত খোজৰ দুৰ্বলতাক ভ্ৰূকুটিৰে তাচ্ছিল্য কৰি অসহিষ্ণু চাৱনিৰে মোক ভস্মহে কৰি দিব যেন মই নিজকে এবাৰ খেপিয়াই চাওঁ আত্মৰক্ষাৰ সকলো উপায় অৱলম্বন কৰিও গোপন ভয়ক লুকুৱাব নোৱাৰি বিহ্বল হওঁ অৱশেষত ঢলি পৰোঁ মোৰ অসহিষ্ণু মইটোৰ উদ্ধত …

অধিক চাওক

কি উজ্জ্বল, স্বাভিমানী মোৰ শব্দবোৰ ( ৰুদ্ৰ সিংহ মটক )

মোৰ শব্দবোৰ মোৰ দৰেই অন্ধ নহয় উদ্ধত অথবা ভীষণ আবেগিক নহয় আনৰ কথাত কাহানিও উঠা-বহা নকৰে মোৰ কলমৰ শব্দবোৰে সিহঁত ভীৰু কিম্বা ক্ৰীতদাস নহয়,                                                      …

অধিক চাওক

বগীঢলা ( তিলক ৰয়)

ৰ’দে পোৰা মানুহবোৰে ভাল পাব জানে ৰ’দে পোৰা মানুহবোৰে ঘাম দিব জানে . ঘাম নে তেজ থাকে সেউজীয়াৰ আঁৰত সেউজীয়া চেপিলে ৰঙাবোৰ ওলায় . তেওঁলোকৰ ঘাম শুহি সেউজীয়া বাঢ়ে সেউজীয়া বাঢ়িলে বণিয়াৰ ভঁৰাল ভৰে . ৰ’দে পোৰা মানুহবোৰ মানুহ নহয় . ৰ’দে পোৰা মানুহৰ ভোকৰ দাম নাই শোকৰ কদৰ নাই …

অধিক চাওক