কবিতা

বিদ্ৰোহী৷৷ নীলাভ সৌৰভ৷৷

(চাদাত হাচান মন্টোৰ সোঁৱৰণত) একো নাই তুমি কৰা মই প্ৰিয় নাৰীৰ হাতৰপৰা তুলি ল’ব খোজোঁ মদিৰাৰ পিয়লা তুমি যজ্ঞ কৰা সাপেক্ষ সভ্যতাৰ শাসন কৰা বৰদৈচিলাক মই ভালপোৱাৰ ব্যাকৰণৰ ভুল বানান তথাপি চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ মাজত ৰঙা ওঁঠ এযোৰ বিচাৰোঁ তাকেহে মোৰ ফাগুন ফাগুন লাগে চি়ঞৰিবলৈ বাদ নিদিও বুকুৰ বিষতো তুমি কৰা …

অধিক চাওক

গাঁত৷৷ ৰাকেশধিৰ মেধি৷৷

এনেকৈয়ে একোটা গাঁতৰ সৃষ্টি ঠায়ে ঠায়ে যি আচলতে একোটা সপোন কবিয়ে কোৱাৰ দৰে “পোতা পুখুৰী”ৰ পৰা ৰিঙিয়াই মতা জলকুঁৱৰীৰ ৰিং কেনেকৈ কবি কেনেকৈ সুধী যেনেকৈ ৰজাই ভাল পায় পাহাৰ অথচ কথা পাতিব নোৱাৰে গছৰ স’তে ভালপোৱা ধানখেৰৰ জুইৰ দৰে হ’ব পাৰে! কিন্তু বিৰহ তুঁহ জুই সপোন নেদেখা সামাজিক বাট পথ …

অধিক চাওক

ইউৰিয়া৷৷ মমিন বৰা৷৷

দেওবৰীয়া দুপৰবোৰত লগ পাওঁ এজাক চৰাই কাষত বা দি বহি থাকে কপালত কেঁহেৰাজ বৰণ হৈ জিলিকি থকা এসোঁতা ঘাম ইউৰিয়া ৰহিত বুলি সেউজীয়া শাকনি ডৰাত সোমাই খুটিয়াই খুটিয়াই চাওঁ নহ’লে পাগত উঠা সময়বোৰো ভেকুৰি উঠে অকস্মাতে পণ্য পৰ্ব এটা গাত মেৰিয়াই নিতাল মাৰি থাকে বজাৰখন অসুখীয়া অংক এটা লৈ বুকুত …

অধিক চাওক

আহি আছে পিতাই সেই দিন৷৷ ভাস্কৰ জে নাথ৷৷

যদিওবা মই হত্যাকাৰী নহয় হত্যা কৰাৰ কুচকাৱাজ চলাইছো দুঃসময়বোৰক চুৰিকাঘাত কৰিব ওলাইছো বেদনাবোৰক পিতাই কেবল তোৰ ওঁঠত চাবলে হিৰন্ময় সময়ৰ হাঁহি মই হত্যাকাৰী হোৱাৰ কুচকাৱাজ চলাইছো শীতৰ সেমেকা ৰাতি আমাৰ গাঁৱৰ সকলোৱে জুই ফুৱাব সকলোৰে তেজত উষ্ণতা বাঢ়িব সেই উষ্ণতাৰে গাঁও খনক উষ্ণ কৰি ৰাখিম জুই ফুৱাই ধোঁৱা লগা ৰঙাচাহ …

অধিক চাওক

বিৰিয়া ৷৷ দাদুল দেৱকৃষ্ণ বৰুৱা৷৷

ধোঁৱা খাই খাই ক’লা পৰিছিল কলিজা এলান্ধু-ওৰণি আঁতৰাই পিতায়ে তুলি লৈছিল কান্ধত প্ৰতিপদৰ জোন সুখবোৰ এটা এটাকৈ গোটাওতে জিলিকিছিল — ৰ’দঘাই হাত সুখবোৰ ভাৰে ভাৰে কঢ়িয়াওঁতে উথলি উঠিছিল — বুকু খামিডাঠ পথাৰৰপৰা চোতাল চোতালৰপৰা ভঁৰাল ইটোৰ পিছত সিটো সোণসেৰীয়া গান গানময় হৈ উঠে দিন-মাহ-বছৰ কোনোবা বাৰিষা মথাউৰি ভাগি সেউজীয়া উছন …

অধিক চাওক

লাচিত ফুকন৷৷ দেৱকান্ত বৰুৱা৷৷

লাচিত ফুকন ! লাচিত ফুকন! মোৰ স্বদেশৰ বীৰ! দেশৰ কাৰণে তাহানি এদিন যাচিলা নিজৰ শিৰ। দেশৰ কাৰণে, মুক্তিৰ হকে, অন্যায় ৰোধি বীৰ! নৰ-শোণিতেৰে কৰিলা আৰতি দেশৰ জয়শ্ৰীৰ। দেশৰ কাৰণে শুনিলা এদিন মৃত্যুৰ আবাহন, জাতিৰ বুকুত জগাই তুলিলা, দুৰ্ম্মদ যৌৱন। পছোৱা বিনাই যায়, তাৰ আঁৰে আঁৰে কৰুণ সুৰেৰে কোনে যেন কয় …

অধিক চাওক

সপোনত সপোন এটা আহিল আৰু গ’ল৷৷ ৰিমঝিম মহন্ত৷৷

জোন গলা আহিনৰ ৰাতিটো সপোন এটি হৈ কথা কোৱা নদী এখন হৈ মোৰ শেতেলিলৈ আহিছিল। ৰাতিটো অহাৰ লগে লগে মুখৰ হৈ পৰিছিল মৌন হৃদয় খোলা খিৰিকিৰে ভাহি অহা শেৱালিৰ আমোলমোল সুবাসত হৃদয়ৰ প্ৰাচীন বিষণ্ণতা উৰি গৈছিল কপাহগুটীয়া মেঘৰ পিঠিত উঠি পিয়লাৰ পাছত পিয়লা ৰাগীভৰা জোনাক পি পি মাতাল হৈ পৰিছিলো …

অধিক চাওক

কথকতা৷৷ ইন্দিৰা গোস্বামী৷৷

শেষনিশাৰ কথকতা কৃষ্ণপক্ষৰ শেষনিশা তৰাবোৰে আকাশত পোহৰৰ পোহাৰ মেলে ৷ নাৰিকল পাতত উলমি ৰোৱা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে চোতালত আল্পনা আঁকে৷ উদং বুকুৰ উমত সাধুবোৰে বিৰবিৰাই স্বপ্ন নে দিঠক ঠাৱৰ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে সময়৷ পুৱতি নিশাৰ কথকতা বাঁহৰ দৰ্জাখন খুলি চাঙঘৰৰ বাৰাণ্ডাত সাধুবোৰে পায়চাৰি কৰে৷ লাহে লাহে কুঁৱলীৰ অস্পষ্ট আৱৰণখন ফালি …

অধিক চাওক