চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প (পৃষ্ঠা 2)

কথাশিল্প

দেৱী৷৷ মূল : হুমায়ূন আহমেদ, অনুবাদঃ বৰ্ণালী দত্ত৷৷

১. মাজ ৰাতিৰ ফালে ৰাণুৰ টোপনি ভাঙি গ’ল৷ তাইৰ এনে লাগিল, ছাদত যেন কোনোবাই খোজ কাঢ়িছে৷ সাধাৰণ মানুহৰ খোজ নহয়, ভৰি চুঁচৰাই চুঁচৰাই কঢ়া খোজ৷ তাই ভয়াৰ্ত কণ্ঠেৰে মাত দিলে, “…হে’ৰা, হে’ৰা!” আনিছৰ টোপনি নাভাঙিল৷ বাহিৰত চিপ চিপকৈ বৰষুণ পৰিছে৷ অলপ অলপ বতাহ৷ বতাহত জামুগছৰ পাতৰ পৰা এক অদ্ভুত ধৰণৰ …

অধিক চাওক

লাচিত ফুকন৷৷ দেৱকান্ত বৰুৱা৷৷

লাচিত ফুকন ! লাচিত ফুকন! মোৰ স্বদেশৰ বীৰ! দেশৰ কাৰণে তাহানি এদিন যাচিলা নিজৰ শিৰ। দেশৰ কাৰণে, মুক্তিৰ হকে, অন্যায় ৰোধি বীৰ! নৰ-শোণিতেৰে কৰিলা আৰতি দেশৰ জয়শ্ৰীৰ। দেশৰ কাৰণে শুনিলা এদিন মৃত্যুৰ আবাহন, জাতিৰ বুকুত জগাই তুলিলা, দুৰ্ম্মদ যৌৱন। পছোৱা বিনাই যায়, তাৰ আঁৰে আঁৰে কৰুণ সুৰেৰে কোনে যেন কয় …

অধিক চাওক

সপোনত সপোন এটা আহিল আৰু গ’ল৷৷ ৰিমঝিম মহন্ত৷৷

জোন গলা আহিনৰ ৰাতিটো সপোন এটি হৈ কথা কোৱা নদী এখন হৈ মোৰ শেতেলিলৈ আহিছিল। ৰাতিটো অহাৰ লগে লগে মুখৰ হৈ পৰিছিল মৌন হৃদয় খোলা খিৰিকিৰে ভাহি অহা শেৱালিৰ আমোলমোল সুবাসত হৃদয়ৰ প্ৰাচীন বিষণ্ণতা উৰি গৈছিল কপাহগুটীয়া মেঘৰ পিঠিত উঠি পিয়লাৰ পাছত পিয়লা ৰাগীভৰা জোনাক পি পি মাতাল হৈ পৰিছিলো …

অধিক চাওক

কোকিলৰ কবিতা৷৷ জুৰি বৰুৱা৷৷

কোকিল শইকীয়াৰ মনলৈ ‘শুই থকা চহৰখনক জগাই দিয়াৰ কথা’ আহোঁতে, দিনবোৰৰ কুশল বাৰ্তাৰ ভুৱা বিজ্ঞাপন ছপাই থকা ৰাজনীতিৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্বত আমিও ভুগি আছিলোঁ। আত্মজাহৰ প্ৰতি আমাৰ বিৰাগ, বাস্তৱলৈ পিঠি নিদি ‘ৰঙা’ মেঘৰ সৈতে আমাৰ যুক্তি-তৰ্ক-বিতৰ্ক-প্ৰতিবাদ এইবোৰত কেৱল ৰোমান্টিকতাই নাছিল। আছিল এক স্থিতিও— সমাজ নামৰ স্থিতি। কোকিলৰ কবিতাই কোৱাৰ দৰে আমিও ক’ব …

অধিক চাওক

কথকতা৷৷ ইন্দিৰা গোস্বামী৷৷

শেষনিশাৰ কথকতা কৃষ্ণপক্ষৰ শেষনিশা তৰাবোৰে আকাশত পোহৰৰ পোহাৰ মেলে ৷ নাৰিকল পাতত উলমি ৰোৱা নিয়ৰৰ টোপালবোৰে চোতালত আল্পনা আঁকে৷ উদং বুকুৰ উমত সাধুবোৰে বিৰবিৰাই স্বপ্ন নে দিঠক ঠাৱৰ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে সময়৷ পুৱতি নিশাৰ কথকতা বাঁহৰ দৰ্জাখন খুলি চাঙঘৰৰ বাৰাণ্ডাত সাধুবোৰে পায়চাৰি কৰে৷ লাহে লাহে কুঁৱলীৰ অস্পষ্ট আৱৰণখন ফালি …

অধিক চাওক

বিদ্ৰোহী৷৷ ৰুদ্ৰ সিংহ মটক।৷

এখন জনসভাত ভাষণ দি আছিল মানুহজনে বিষয় — সৰ্বহাৰা বনাম পুঁজিবাদৰ অৱক্ষয় দহদিন পিছত তেওঁক কলীয়াপানীত এৰি অহা হ’ব দহবছৰৰ বাবে ছেন্টহেলেনা নহয়, কুখ্যাত তিহাৰ জেললে’ সভাথলীত বেছ কিছু জনতাৰ সমাগম হৈছিল চেঁপা উত্তেজনা এটাই হঠাতে অহা ঘূৰ্ণি এটাৰ দৰে জোঁকাৰি আছিল কিছুমান মানুহৰ মুখৰ ওলোমা ছাঁবোৰ কি ক’ব বা …

অধিক চাওক

ফুলৰ আত্ম-কথন৷৷ অনুপমা দত্ত শইকীয়া৷৷

মোৰ ফালে তুমি চোৱাঁ বা নোচোৱাঁ মোৰ ঘ্ৰাণ তুমি লোৱাঁ বা নোলোৱাঁ মোৰ একো নাহে নাযায়… মই মাথোঁ জানো , ফুল যিহেতু মোৰ নাম ফুলি মৰহি শুকাই সৰিও ন-কৈ হাঁহি মাৰি ফুলি উঠাই মোৰ কাম …

অধিক চাওক

দীঘলী পুখুৰীত যযাতিৰ জিন৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷

সৌৱা বেলিয়ে লাহ দিওঁ-নিদিওঁ কৰা পৰতেই সখীয়েকহঁতৰ লগত স্নান কৰিবলৈ বুলি ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা দীঘলীপুখুৰীৰ পাৰলৈ ওলাই আহিছে কামৰূপ নৃপতি ভগদত্ত তনয়া অষ্টাদশী ভানুমতী, তাইৰ ছন্দময় খোজৰ তালে তালে ঢৌৱাইছে নিতম্ব চুমা আৰু কাজল ক’লা খোলা চুলি, ৰূপহী গাভৰুজাকৰ প্ৰাণখোলা হাঁহিৰ শব্দত উচপ খাই উৰি গৈছে পথৰ কাষৰ প্ৰহৰীসদৃশ বিৰিখত পৰি …

অধিক চাওক