চ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প

কথাশিল্প

ইউৰিয়া৷৷ মমিন বৰা৷৷

দেওবৰীয়া দুপৰবোৰত লগ পাওঁ এজাক চৰাই কাষত বা দি বহি থাকে কপালত কেঁহেৰাজ বৰণ হৈ জিলিকি থকা এসোঁতা ঘাম ইউৰিয়া ৰহিত বুলি সেউজীয়া শাকনি ডৰাত সোমাই খুটিয়াই খুটিয়াই চাওঁ নহ’লে পাগত উঠা সময়বোৰো ভেকুৰি উঠে অকস্মাতে পণ্য পৰ্ব এটা গাত মেৰিয়াই নিতাল মাৰি থাকে বজাৰখন অসুখীয়া অংক এটা লৈ বুকুত …

অধিক চাওক

আহি আছে পিতাই সেই দিন৷৷ ভাস্কৰ জে নাথ৷৷

যদিওবা মই হত্যাকাৰী নহয় হত্যা কৰাৰ কুচকাৱাজ চলাইছো দুঃসময়বোৰক চুৰিকাঘাত কৰিব ওলাইছো বেদনাবোৰক পিতাই কেবল তোৰ ওঁঠত চাবলে হিৰন্ময় সময়ৰ হাঁহি মই হত্যাকাৰী হোৱাৰ কুচকাৱাজ চলাইছো শীতৰ সেমেকা ৰাতি আমাৰ গাঁৱৰ সকলোৱে জুই ফুৱাব সকলোৰে তেজত উষ্ণতা বাঢ়িব সেই উষ্ণতাৰে গাঁও খনক উষ্ণ কৰি ৰাখিম জুই ফুৱাই ধোঁৱা লগা ৰঙাচাহ …

অধিক চাওক

আমাৰ অসম : সপোন, বাস্তৱ আৰু সংগ্ৰাম৷৷ পাঠকৰ মতামত৷৷

উদীয়মান লেখক ভৱেশ নাথৰ মন্তব্য : এইটো অনস্বীকাৰ্য যে অসম আৰু অসমীয়া জাতি বৰ্তমান সংকটৰ গৰাহত। পৰিচিতি সত্তাৰ ৰাজনীতি, গোষ্ঠীগত চেতনা, উগ্ৰ জাতীয়তাবাদ, বৰ্ণ হিন্দুৰ জাত্যভিমান আদি বিভিন্ন কাৰকে পূৰ্বৰে পৰাই বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়াক আঘাত কৰি আহিছে। অসমত বসবাস কৰা বড়ো, ৰাভা, কছাৰী, তিৱা, কাৰ্বি, চাহ-জনগোষ্ঠী, মৰাণ, মটক, …

অধিক চাওক

বিৰিয়া ৷৷ দাদুল দেৱকৃষ্ণ বৰুৱা৷৷

ধোঁৱা খাই খাই ক’লা পৰিছিল কলিজা এলান্ধু-ওৰণি আঁতৰাই পিতায়ে তুলি লৈছিল কান্ধত প্ৰতিপদৰ জোন সুখবোৰ এটা এটাকৈ গোটাওতে জিলিকিছিল — ৰ’দঘাই হাত সুখবোৰ ভাৰে ভাৰে কঢ়িয়াওঁতে উথলি উঠিছিল — বুকু খামিডাঠ পথাৰৰপৰা চোতাল চোতালৰপৰা ভঁৰাল ইটোৰ পিছত সিটো সোণসেৰীয়া গান গানময় হৈ উঠে দিন-মাহ-বছৰ কোনোবা বাৰিষা মথাউৰি ভাগি সেউজীয়া উছন …

অধিক চাওক

অৰ্পিতাৰ অনন্য অধ্যায় : জীৱনৰ এখন গৱেষণা পত্ৰ৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷

অসমীয়া উপন্যাসৰ ইতিহাসে ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে এক শতাব্দীকাল সামৰি ল’লেও আদি পৰ্বৰ উপন্যাসসমূহত সেই সময়ৰ নাৰীমনৰ সঠিক আৰু বিতং খবৰ তেনেকৈ পোৱা হোৱা নাছিল৷ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা, ৰজনীকান্ত বৰদলৈ আদি ঔপন্যাসিকসকলে অসমৰ বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ চৰিত্ৰসমূহক লৈহে উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল বাবে স্বাভাৱিকতে আধুনিক নাৰীমন উপেক্ষিত হ’বলগীয়া হৈছিল৷ স্নেহলতা …

অধিক চাওক

মূল্য৷৷ ৰিমঝিম মহন্ত৷৷

ৰাতিৰ কাম-বন সামৰি সুবাসনা নিজৰ কোঠাত সোমাল। ইতিমধ্যে দিশা আৰু বৈভব শুইছিল। তাই বৈভব ৰ লগত কথাটো পাতিব বুলি বৰ আশা কৰিছিল। কিন্তু সি এবাৰো তাইক নুসুধিলে। টেবুলৰ ওপৰত পৰি থকা লেফাফাটো লৈ তাই চকীখনত বহি পৰিল। মূৰটো ঘূৰোৱা যেন লাগিল। লেফাফাটো বুকুত সাৱটি তাই চকু দুটা মুদি দিলে। যোৱা …

অধিক চাওক

দেৱী৷৷ মূল : হুমায়ূন আহমেদ, অনুবাদঃ বৰ্ণালী দত্ত৷৷

১. মাজ ৰাতিৰ ফালে ৰাণুৰ টোপনি ভাঙি গ’ল৷ তাইৰ এনে লাগিল, ছাদত যেন কোনোবাই খোজ কাঢ়িছে৷ সাধাৰণ মানুহৰ খোজ নহয়, ভৰি চুঁচৰাই চুঁচৰাই কঢ়া খোজ৷ তাই ভয়াৰ্ত কণ্ঠেৰে মাত দিলে, “…হে’ৰা, হে’ৰা!” আনিছৰ টোপনি নাভাঙিল৷ বাহিৰত চিপ চিপকৈ বৰষুণ পৰিছে৷ অলপ অলপ বতাহ৷ বতাহত জামুগছৰ পাতৰ পৰা এক অদ্ভুত ধৰণৰ …

অধিক চাওক

লাচিত ফুকন৷৷ দেৱকান্ত বৰুৱা৷৷

লাচিত ফুকন ! লাচিত ফুকন! মোৰ স্বদেশৰ বীৰ! দেশৰ কাৰণে তাহানি এদিন যাচিলা নিজৰ শিৰ। দেশৰ কাৰণে, মুক্তিৰ হকে, অন্যায় ৰোধি বীৰ! নৰ-শোণিতেৰে কৰিলা আৰতি দেশৰ জয়শ্ৰীৰ। দেশৰ কাৰণে শুনিলা এদিন মৃত্যুৰ আবাহন, জাতিৰ বুকুত জগাই তুলিলা, দুৰ্ম্মদ যৌৱন। পছোৱা বিনাই যায়, তাৰ আঁৰে আঁৰে কৰুণ সুৰেৰে কোনে যেন কয় …

অধিক চাওক